Bilboko taldeak 2003. urtean zenbait zuzeneko kontzertu ikusgarri eskaini ondoren ezagun bihurtu zen. Handik gutxira beren estreineko lana etorri zen “The Boogie Punkers”, Hayride /On The Hill). 2004. urtean eta bitxikeria moduan enkarguz, abesti instrumentalez egindako binilozko disko bat plazaratu zuten (“Do The Instronova with The Boogie Punkers”, El Beasto records), lan berri hauen ondoren beren eskua artean duzun lan berria aurkezten digute, berton azaltzen dutelarik oraindik posible dela rock’n’roll doinuak era berezi batean jorratzea anakroninismoetan jauzi gabe.
Eta horrela joan de urteko abenduan esku artean duzun disko hau grabatzera New York-era joan ziren, zergaitik?, bada momentuan gogoko zutana egin zutelako. Zeren beren irudimenean, bertan Brooklyn-eko Atlantic Sound estudioetan zeudenean, bertatik ikusten zuten The Drifters taldeak marrazkturiko Brodway, lerro verticales jozia; inguruko tabernetan egarri kentzen zutelako non Dion DiMucci zenaren irudia goraipatzen den, zeren bertan kale ilunetan Robert De Niro-ren ahotsak entzuten dira. Zeren, orotora, badaude paisana batzuk muga geografikoak igarotzen dituztenak, toki ezberdinak zeintzuetan norbera askotan egona izan da bertan inoiz izan gabe, zeintzuetara beti bueltatu nahi den gehien gogoko duzuna egitera. Horregaitik, New York.
Estudioan instrumentu guztiak zuzenean grabatu zituzten, pohikoa dute eta berezitasun moduan bere soinu pertsonala, batetik inspirazioa lagun zutelarik eta ebstetik teknika. Hortik abiatura, diskoan murgiltzea abentura bat da, bidai “sonico” bat, Bod Diddley moduko kitarrajolearen riff-ak oinarri hartuta “I’m not you” abesti biribila sortzen dute, edota bossa nova erritmo hartuz “Happy Loneliness” sortzen da. Bestetik “I’m fine” abestian etxehorratzak igaro eta iparestatu batuetatko geogreafia zeharkatzen dute blues estilo ezberdinak jorratuz. Eta diskoak jarraitzen du, influentzia ezberdinak azalduz, erritmos beteriko kantu biziak, swing doinuak,… guztiari errebisio eta era berean rebitalizazio bat emanaz.
Zeren beraiena ez da soilik surf musika edo rockabillya-a, ez da punk ez boogie musika, ezta psycho estiloa, ezta swing doinua ezta blues ez garage erritmoa. Beraiena guzti hori da eta haratago doa. Hemendik eta handik hartzen dituzte eragin ezberdinak, bai musikalak zein estetikoak, denbora neurtuetan dantza egiten dute galdu gabe sinergia berezi bat lortuz, guztia abestien osotasunaren alde azaltzen delarik. Duke Ellington-en “A trena” hartzen dute eta Harlem auzotik Bilbora desbideratzen dute, zuzenean Hank tabernara dantzan egitera eramanez, Bilboko taberna hori zeinetan asteburuak asteartean hasten dira, hain zuzen beren “Tuesday night at the Hank” abestian kantatzen duten moduan. Bestetik “My Babe” abestiaren hasierak Cole Poter-i homenaldia egingo baliote bezala hasten da, bapatean Max Roach gogorarazten duen bateria erritmoa azaltzen da, gerora kitarra riff indartsu bat sartzen da, baina beranduako kontrabaxua azaltzen da eta elementu guztiek bat egiten dute, eta bai, abestia bukatu eta Cole Porter datorkizu burura. Baina, orotora egokiena diskoa artesa duzu, lehenengo abestia hartu eta tituluak esaten duena egitea, “Listen”, entzun. “Hey mutil, etzun ezazu, nire kanta Joao dut eta” diote abestian. Johnny Kid-en melodía bat hartzen dute, riff psikotiko batean aldatzen dute, New York-eko CBGB tabernan egongo baziren moduan Ohio egiten dute shout!, eta bukaeraruntz minutu bateko loop batekin eta ordenagailu efektuarekin garai batetik gaur egunera garraiotzen gaituzte.
